Wat voorafging: dinsdag 12 juni blijf ik de hele dag thuis, wachtend op een tweede presentatie van een pakje van Taxipost. Als ik in de late namiddag bel, blijkt het zendingnummer opeens "niet te bestaan."
UPDATE 1: Day 2
De dag nadien bel ik terug naar het depot van Anderlecht. De computerstem stuurt me in een eindeloze lus: ik kom -wat ik ook kies- uiteindelijk steeds weer bij de taalkeuze terecht. Ik probeer het eerste nummer. Ditmaal wordt het zendingnummer wel meteen gevonden. "Dat pakje is bezorgd meneer," klinkt het. "Ja, maar niet aan mij." "Het is afgetekend door Van Lierde". "Dat is mijn naam niet." "Woont er dan geen Van Lierde bij u?" Ik denk hard na... "Nee.""We bellen u terug..." wordt vervolgd... UPDATE 2: Day 3
Niemand heeft me teruggebeld. Dus ik telefoneer opnieuw en leg in alle kalmte (echt waar) uit wat er (niet) gebeurd is. Helaas slaagt de operator erin me in de kortste keren op stang te jagen door elk getal of cijfer van het zendingnummer verkeerd te herhalen. Ik scandeer in voornamen: de c van citroen, de t van Theo... "Het pakje is gisteren afgetekend, meneer." Als ik hem boos toewerp dat mij gisteren precies hetzelfde werd verteld, geeft hij toe dat hij zich vergist heeft en het pakje inderdaad eergisteren werd afgetekend. Hij voegt eraan toe dat we op de verkeerde voet zijn begonnen, omdat ik geďrriteerd reageer. Moet ik dan excuses aanbieden omdat ik boos ben? "Nee meneer, maar ik probeer u te helpen... En ik beloof dat ik u zeker zal terugbellen" Oké, mijn fout... Hij doet zijn best om me te helpen. Het is zijn schuld niet. Missen is menselijk. I am a grumpy old man... wordt vervolgd... UPDATE 3: Day 4 Hij heeft me niet teruggebeld. Dus: ik bel zelf, ditmaal rechtstreeks naar het depot in Anderlecht. De chauffeur kan zich niet meer herinneren aan wie hij het pakje heeft afgeleverd. De operator tegen mij: “Maar u moet toch meneer Van Lierde kennen, wie zal er anders tien euro betalen voor een pakje waarvan hij de inhoud niet kent?” Ik geef het op. Het enige wat mij nog rest, is een klacht indienen bij de klantendienst die de zaak zal onderzoeken. Via een brief, of via de website. Wordt ongetwijfeld vervolgd…
UPDATE 4: SAME DAY Ik surf naar de website van Taxipost, klik op ‘klantendienst’ en vervolgens op ‘probleem signaleren’. Ik moet een ellenlange lijst invullen, maar ik beschik niet eens over de helft van de verplicht in te vullen gegevens: afmetingen van het pakje, gewicht van het pakje, gedetailleerd adres van de afzender… Hoe kan ik dat in godsnaam weten? Ik heb het pakje nooit gezien. Gelukkig staat er een telefoonnummer bij voor verdere inlichtingen. Vriendelijke dame, die me echter zegt dat ze zelf niets kan doen. Ik zit namelijk bij de klantenservice van De Post, en Taxipost is een dochteronderneming. Ze vervindt me door met een dito vriendelijke dame van Taxipost, die belooft mijn zaak ter harte te nemen. Ze geeft zelfs haar e-mailadres. Ik krijg weer een beetje hoop…
UPADATE 5: EPILOOG Een paar uur later krijg ik telefoon van Taxipost: “Uw pakje ligt in het postkantoor van het Muntcenter, meneer. Afgetekend door Van Lierde.” Blijkbaar werkt Van Lierde bij De Post. Joepie! Ik haast me naar het Muntcentrum aan Debroucqučre. Dat postkantoor is ondertussen wel verhuisd naar de Anspachlaan 1, maar kom, het is gewoon de straat oversteken. Mijn pakje is er niet te vinden. En Van Lierde? Kennen ze niet.
Ik ga terug naar het Muntcenter waar de administratie van De Post zich bevindt en leg mijn verhaal uit aan de balie. De receptioniste telefoneert naar Taxipost. Om een lang verhaal kort te maken: mijn pakje is wčl in het postkantoor.
Terug de straat over. Zelfde verhaal, andere bediende. Conclusie: “Wij hebben uw pakje niet. Trouwens, wij kunnen er niets aan doen, het is de schuld van Taxipost. Maar probeert u even aan de balie van het gebouw hiernaast.” Ook daar vang ik bot. Even later belt Taxipost op mijn gsm: “Uw zending is eigenlijk van Kilopost. Onze chauffeur heeft er per vergissing ons telefoonnummer opgeplakt. Het is dus eigenlijk niet onze verantwoordelijkheid, maar die van De Post. Maar we doen ons best om uw pakje te traceren. Ik bel u zeker nog terug.” Terug thuis gekomen, krijg ik weer een telefoontje: “We hebben het opgegeven meneer, niemand weet waar uw pakje is. Ik raad u aan om een klacht in te dienen. Niet bij ons, maar bij De Post.”
UPDATE 6: Happy ending Vandaag, precies een week na de tweede aanbieding die maar niet kwam, belde de postbode aan de deur met een pakje. Ik ren naar beneden, niemand... Wel een pakje. Mijn pakje. Ik heb geen taks moeten betalen, waarvoor dank.
|
Reacties (4)
